Linus Pauling en vitamine C: geschiedenis van een wetenschappelijke revolutie

Een buitengewone wetenschappelijke genius

Linus Carl Pauling is een van de briljantste wetenschappers van de 20e eeuw. Geboren in 1901 in Oregon (VS) revolutioneerde hij diverse gebieden als structurele scheikunde, moleculaire biologie, biochemie en zelfs geneeskunde.

Zijn wetenschappelijke bijdragen zijn aanzienlijk:

• Ontdekking van de hybride chemische binding en moleculaire resonantie
• Opheldering van de alfahelix-structuur van eiwitten
• Ontdekking dat sikkelcelziekte een moleculaire ziekte is
• Baanbrekend werk over de structuur van DNA (vóór Watson en Crick)
• Pacifistisch engagement tegen atmosferische nucleaire tests

De wetenschappelijke gemeenschap beschouwt hem als een van de grootste chemici aller tijden. Albert Einstein zelf had grote achting voor hem.

De eerste Nobelprijs: Scheikunde (1954)

In 1954 ontving Linus Pauling de Nobelprijs voor Scheikunde voor zijn werk over de aard van de chemische binding en zijn toepassing bij het ophelderen van de structuur van complexe moleculen. Dit fundamentele werk werd gepubliceerd in zijn belangrijkste werk "The Nature of the Chemical Bond" (1939), een van de meest geciteerde scheikundeboeken in de geschiedenis.

Zijn onderzoek legde de basis voor de moderne scheikunde en opende de weg voor moleculaire biologie.

De tweede Nobelprijs: de Vrede (1962)

Acht jaar later, in 1962, ontving Pauling de Nobelprijs voor de Vrede voor zijn engagement tegen nucleaire proliferatie en zijn pleidooi voor een internationaal verdrag dat atmosferische nucleaire tests verbood. Hij had meer dan 11.000 handtekeningen van wetenschappers van over de hele wereld verzameld voor zijn petitie tegen nucleaire tests.

Pauling wordt zo een van de zeldzame individuen die twee ongedeelde Nobelprijzen ontvingen — een onderscheiding die hij alleen deelt met Marie Curie in deze categorie.

De grote kruistocht voor Vitamine C

In de jaren 1960-1970 richtte Pauling zich op een onderwerp dat zijn reputatie voor beter en slechter zou veranderen: vitamine C. Vanaf 1966, nadat hij het werk van biochemicus Irwin Stone had gelezen, begon hij massale doses vitamine C te nemen — eerst 3g, dan geleidelijk tot 12g per dag, ofwel 150 keer de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid.

"Ik neem 18.000 mg vitamine C elke dag. Ik ben nu 78 jaar en voel me beter dan ooit. Vitamine C is het geneesmiddel dat onze beschaving mist."
— Linus Pauling, 1979

Zijn belangrijkste publicaties over Vitamine C

• 1970 — Vitamin C and the Common Cold: Zijn eerste populaire werk dat beweert dat hoge doses vitamine C (1g tot 3g per dag) de frequentie en duur van verkoudheid significant verminderen. Het boek wordt onmiddellijk een bestseller.
• 1976 — Vitamin C, the Common Cold and the Flu: Vervolg op zijn eerste werk, uitgebreid naar griepinfecties.
• 1979 — Cancer and Vitamin C (co-geschreven met Dr. Ewan Cameron): Publicatie van de resultaten van een klinische studie in het Vale of Leven Hospital (Schotland) die verlengde overleving toont van kankerpatiënten behandeld met hoge doses intraveneuze vitamine C. Deze revolutionaire studie werd betwist, maar geleidelijk gerehabiliteerd.
• 1986 — How to Live Longer and Feel Better: Zijn meest complete populaire werk, waarin hij een orthomoleculair dieet met vitaminesupplementen verdedigt.

De controverse en de kritiek

Het medische establishment ontvangt Paulings werk over vitamine C met scepsis, ja zelfs vijandigheid. De kritieken zijn veelvoudig:

• De klinische studies van Mayo Clinic (1978, 1985) bevestigen zijn resultaten over kanker niet
• Hij wordt verweten buiten zijn expertisegebied (scheikunde) te treden om de geneeskunde te betreden
• Zijn standpunten worden door de conventionele medische gemeenschap als te extremistisch beschouwd
• Hij wordt soms geassocieerd met alternatieve geneeskunde, wat zijn geloofwaardigheid schaadt

Pauling, onverzettelijk, antwoordde dat zijn critici zijn publicaties niet hadden gelezen en dat de tegenstrijdige studies verschillende protocollen gebruikten dan de zijne (met name onvoldoende doses en orale vormen in plaats van intraveneuze voor kanker).

De postume rehabilitatie

Pauling overleed in augustus 1994 op 93-jarige leeftijd aan prostaatkanker. Tot het einde nam hij zijn dagelijkse 12g vitamine C. Hij had voorspeld dat vitamine C zou bijdragen aan het verlengen van zijn levensverwachting en hij leefde inderdaad meer dan 90 jaar in goede gezondheid.

Sinds zijn dood hebben veel onderzoeken geleidelijk meerdere van zijn intuïties gevalideerd:

• Het NIH (National Institutes of Health) publiceerde in 2004 een studie die aantoonde dat intraveneus vitamine C plasma-concentraties bereikt van 50 tot 100 keer hoger dan de orale route, waarmee de weg geopend werd voor oncologische toepassingen.
• Studies van de Universiteit van Kansas en het NIH toonden cytotoxische effecten van vitamine C bij hoge concentratie op kankercellen.
• De Cochrane meta-analyse van 2013 bevestigde dat vitamine C de duur en ernst van verkoudheid vermindert.
• Tijdens de COVID-19-pandemie werden klinische proeven met intraveneus vitamine C uitgevoerd in meerdere landen.

🔬 Wetenschappelijke hulde: Het Linus Pauling Institute, opgericht in 1973 aan de Oregon State University, doet vandaag de dag nog altijd geavanceerd onderzoek naar micronutriënten en optimale voeding voor gezondheid.

Paulings nalatenschap: de orthomoleculaire geneeskunde

Pauling vond de term «orthomoleculaire geneeskunde» uit in 1968 in een artikel gepubliceerd in het tijdschrift Science. Dit concept — ziekten behandelen door de concentraties van moleculen die van nature in het lichaam aanwezig zijn te optimaliseren — opende een therapeutische weg die, hoewel controversieel, een hernieuwde interesse kent.

Zijn fundamentele intuïtie — dat de «optimale» doses vitamines de «voldoende» hoeveelheden om tekorten te voorkomen ruimschoots overschrijden — wordt vandaag wetenschappelijk onderzocht met hulpmiddelen die hij niet had.

FAQ

Referenties: Pauling L. (1970). Vitamin C and the Common Cold. | Cameron E., Pauling L. (1976). PNAS. | Hemilä H, Chalker E. (2013). Cochrane Database Syst Rev. | NIH / Linus Pauling Institute (2004). | Carr AC, Maggini S. (2017). Nutrients.